همچنين در عقد ازدواج موقّت ، بنابر عدم صدق عنوان فراش بر زوجه وتحقق دخول ، بر أساس قاعدهء لحوق ، نوزاد به زوج ملحق مىشود . 1 بنابر اين ، ميان دو قاعده عموم وخصوص من وجه خواهد بود . كلمات أكثر فقها از ذكر اين قاعده خالى است وتنها بعضي از آن ياد كرده‌اند ، بدون آنكه از آن بحث كنند . آنچه در ذيل مىآيد حاصل بحث فقها در بارهء قاعدهء فراش وبعضي كلمات آنان در خصوص اين قاعده است . مفاد قاعده : مقصود از وطى محترم ، آميزش مشروع وحلال است ، مانند آميزش زوج با زوجه ومولا با كنيز خود . مقصود از لحوق ، حكم به فرزندى نوزاد براي مردى است كه با مادر آن فرزند آميزش كرده است . شرايط : الحاق نوزاد به كسى كه آميزش محترم ( مشروع ) داشته ، مشروط به امكان عادى وشرعي آن است ، از قبيل اينكه وضع حمل پس از سپرى شدن شش ماه از زمان آميزش باشد ، كه در قاعدهء فراش گذشت ( - - ) قاعدهء فراش ) . موارد تطبيق : هرگاه زوج وزوجه بر تحقق آميزش وحدت نظر داشته باشند واختلافشان در مدت آن باشد ، مانند آنكه زوج براي نفى نوزاد از خود مدّعى باشد نوزاد قبل از سپرى شدن شش ماه از زمان وطى به دنيا آمده است وزوجه منكر آن باشد وبگويد : پس از گذشت شش ماه متولد شده است ، در مسئله دو نظر وجود دارد : 1 ) . قول زوجه با سوگند خوردن است . 2 اين قول به مشهور نسبت داده شده است . 3 مستند اين قول را قاعدهء لحوق ذكر كرده‌اند ؛ 4 چنان كه به قاعدهء فراش نيز استناد شده است . 5 2 . تفصيل ميان صورتي كه زوج مدّعى وضع حمل زوجه پس از سپرى شدن بيشترين مدت حاملگى ( نُه يا ده ماه ويا يك سال بنابر اختلاف ديدگاهها ) از زمان آميزش است تا فرزندى نوزاد را از خود نفى كند وميان صورتي كه وى مدّعى وضع حمل قبل از سپرى شدن شش ماه است . در صورت نخست ، قول زوجه با قسم ودر صورت دوم ، گفته زوج با قسم مقدّم مىشود . 6